اپ رایم
سن کودک را وارد کنید تا مطالب مناسب او را ببینید

کودک شما چند ماهه است؟

مطالب مجله برای سن کودک شما انتخاب می‌شود. سن فقط در مرورگر خودتان ذخیره می‌شود.

یا با تاریخ تولد، دقیق‌تر:

تاریخ تولد

حساسیت حسی در کودک ۱ تا ۵ ساله: به برچسب لباس، صدا و بافت غذا حساس است؛ طبیعی است یا باید بررسی شود؟

خلاصه: حساسیت به برچسب لباس، صدای بلند یا بافت غذا در بیشتر کودکان ۱ تا ۵ ساله طبیعی است و با تجربهٔ آرام‌آرام کم می‌شود. این راهنما می‌گوید چه چیزهایی طبیعی است، در خانه چه کنید، «اختلال پردازش حسی» چیست، کاردرمانی حسی چقدر پشتوانه دارد و کی پزشک کودک باید او را ببیند.
پسر سه‌ساله با لبخند یک سبد بزرگ رخت را روی فرش هل می‌دهد و پدرش از روی مبل تماشایش می‌کند

نکات کلیدی

  • حساسیت به صدا، برچسب لباس یا بافت غذا در بیشتر کودکان بخشی از خلق‌وخوست.
  • اجبار نکنید؛ قدم‌به‌قدم پیش بروید و پیش از صدای بلند یا کار سخت خبر بدهید.
  • «اختلال پردازش حسی» تشخیص جدا و مستقلی شناخته نمی‌شود؛ مشکل حسی زیاد معمولاً بخشی از تصویر بزرگ‌تری است.
  • شواهد اثر کاردرمانی حسی کم و نامطمئن است؛ با هدف روشن و مدت محدود امتحان کنید.
  • اگر غذا، خواب یا بازی مختل شده یا کودک دیر حرف می‌زند، پزشک کودک او را ببیند.
فهرست مطالب
  1. حساسیت حسی یعنی چه؟
  2. چه چیزهایی طبیعی است؟
  3. با کودک حساس در خانه چه کنم؟
  4. «اختلال پردازش حسی» چیست؟
  5. کاردرمانی حسی کمک می‌کند؟
  6. کی به پزشک کودک بگویم؟

حساسیت به برچسب لباس، صدای جاروبرقی یا بافت بعضی غذاها در بیشتر کودکان ۱ تا ۵ ساله بخشی از خلق‌وخوست و با بزرگ شدن و تجربهٔ آرام‌آرام کم می‌شود. اجبار نکنید و قدم‌به‌قدم پیش بروید. اگر حساسیت‌ها غذا، خواب یا بازی را مختل کرده یا با دیر حرف زدن همراه است، پزشک کودک او را ببیند.

حساسیت حسی یعنی چه؟

مغز کودک مدام خبرهایی را که از حس‌ها می‌رسد مرتب می‌کند و به آن‌ها جواب می‌دهد. جز پنج حس آشنا، دو حس دیگر هم در کار است: حس تعادل، که از گوش داخلی می‌آید و حرکت و جهت سر را خبر می‌دهد، و حس عمقی، یعنی خبری که عضله‌ها و مفصل‌ها از جای دست و پا می‌دهند.

بعضی کودکان به این خبرها بیشتر از بقیه واکنش نشان می‌دهند و بعضی کمتر. کودکی که واکنش زیادی دارد از صدا، نور، لمس یا بو زود کلافه می‌شود. کودکی که واکنش کمی دارد دنبال حس بیشتر می‌گردد: می‌چرخد، می‌پرد، محکم بغل می‌کند و همه چیز را فشار می‌دهد.

چه چیزهایی طبیعی است؟

کودکان در جواب به صدا، لمس و مزه خیلی با هم فرق دارند. این‌ها در بیشتر بچه‌ها طبیعی است:

  • نوپایی که از صدای جاروبرقی، سشوار یا مخلوط‌کن می‌ترسد.
  • کودکی که برچسب لباس، درز جوراب یا یقهٔ تنگ را تحمل نمی‌کند.
  • کودکی که غذای لزج یا تکه‌دار را پس می‌زند.
  • کودکی که از شستن سر، کوتاه کردن مو یا ناخن فرار می‌کند.
  • کودکی که مدام می‌چرخد و می‌پرد و آرام نمی‌نشیند.

بیشتر این حساسیت‌ها با بزرگ شدن و تجربهٔ تدریجی کم می‌شود. ملاک این است که زندگی هرروزه می‌گذرد یا نه: کودک می‌خورد، می‌خوابد، بازی می‌کند و با شما ارتباط دارد.

با کودک حساس در خانه چه کنم؟

  • اجبار نکنید و قدم‌به‌قدم بروید: غذای تازه اول فقط کنار بشقاب باشد، بعد لمسش کند، بعد بو کند. آب حمام را اول با یک لیوان روی پایش بریزید. قدم‌های حمام را در ترس کودک از حمام ببینید.
  • محیط را آسان کنید: برچسب لباس را بچینید، لباس نرم و بی‌درز بخرید و در جای خیلی شلوغ گوشهٔ آرامی برایش پیدا کنید.
  • پیش از صدا خبر بدهید: «الان جاروبرقی روشن می‌شود.» بگذارید از دور نگاه کند یا خودش دکمه را بزند.
  • برای کارهای سخت آماده‌اش کنید: پیش از آرایشگاه یا دندان‌پزشکی با عروسک همان کار را بازی کنید و عکسش را نشان بدهید.
  • بازی‌های پرزور: هل دادن سبد رخت، بردن ساک پارچه‌ای سبک، از حدود ۳ سالگی طناب‌کشی با شما، و تاب و سرسره در پارک. خیلی از بچه‌ها بعد از این بازی‌ها آرام‌تر می‌شوند.
  • انتخاب بدهید: «این جوراب یا آن؟» و تلاشش را ببینید، نه فقط نتیجه را.

دربارهٔ غذا کودک ۱ تا ۴ ساله غذا نمی‌خورد و دربارهٔ سلیقهٔ لباس «این را نمی‌خورم، آن را نمی‌پوشم» را بخوانید.

«اختلال پردازش حسی» چیست؟

این نام، که به آن «اختلال یکپارچگی حسی» هم می‌گویند، از کاردرمانی آمده است. متخصصان کودکان آن را تشخیص جدا و مستقلی نمی‌دانند. دلیلش این است که مشکل حسیِ چشمگیر معمولاً تنها نیست و بخشی از تصویر بزرگ‌تری است: اوتیسم، نقص توجه و بیش‌فعالی، اضطراب یا مشکل هماهنگی حرکت.

پس اگر حساسیت کودک زیاد است، قدم اول پزشک کودک است تا همهٔ رشد او را ببیند؛ نه این‌که کودک یک‌راست برچسب «اختلال حسی» بخورد و چیز مهم‌تری دیده نشود.

کاردرمانی حسی کمک می‌کند؟

کاردرمانگر با بازی کار می‌کند: تاب، سرسره، ترامپولین (در مرکز و زیر نظر درمانگر)، فشار عمیق (مثل بغل محکم) و بافت‌های مختلف. هدف این است که کودک با خبرهای حسی راحت‌تر کنار بیاید، جای شلوغ را بهتر تحمل کند و از یک کار به کار بعد آسان‌تر برود. بعضی خانواده‌ها آن را مفید می‌دانند، ولی شواهد علمی برای اثرش هنوز کم و نامطمئن است و بیشتر بر تجربهٔ شخصی تکیه دارد.

اگر پزشک پیشنهادش کرد یا خودتان خواستید امتحان کنید:

  • هدف روشن بگذارید، مثلاً «تا سه ماه دیگر بدون گریه موهایش را کوتاه کنیم».
  • مدت را محدود کنید و اگر پیشرفتی ندیدید ادامه ندهید.
  • آن را جانشین درمان اصلی نکنید. اگر کودک تشخیص دیگری دارد، مثلاً دیر حرف زدن یا اوتیسم، گفتاردرمانی و برنامهٔ خودش سر جایش بماند.

روش‌هایی که وعده می‌دهند با «تمرین شنوایی» یا «تمرین بینایی» حساسیت را درمان کنند پشتوانهٔ علمی ندارند.

کی به پزشک کودک بگویم؟

  • حساسیت‌ها زندگی هرروزه را به هم ریخته است: غذاهای خیلی کم، خواب آشفته، گریهٔ شدید هر بار سر لباس یا حمام، دوری از بازی و جمع.
  • کودک دیر حرف می‌زند، کم به چشم شما نگاه می‌کند، به اسمش برنمی‌گردد یا حرکت‌های تکراری دارد. نشانه‌ها را در نشانه‌های هشدار ارتباط کودک ببینید.
  • خیلی زمین می‌خورد یا از پس کارهایی که هم‌سن‌هایش می‌کنند برنمی‌آید.
  • به خودش آسیب می‌زند (محکم و مکرر) یا بعد از ۲ سالگی هنوز چیزهای غیرخوراکی را مدام به دهان می‌برد.
  • مهارتی را که داشت از دست داده است.

در این حالت‌ها منتظر «بزرگ می‌شود، خوب می‌شود» نمانید و در اولین فرصت با پزشک کودک حرف بزنید.

پرسش‌های پرتکرار

کودکم برچسب لباس و درز جوراب را تحمل نمی‌کند؛ طبیعی است؟

در بیشتر کودکان بله. برچسب را بچینید و لباس نرم و بی‌درز بدهید. اگر جز این، غذا و خواب و بازی‌اش خوب است، جای نگرانی نیست و معمولاً با بزرگ شدن کم می‌شود.

کودک ۲ ساله‌ام از صدای جاروبرقی وحشت می‌کند؛ چه کنم؟

پیش از روشن کردن خبر بدهید، بگذارید از دور و در بغل شما نگاه کند و کم‌کم نزدیک شود یا خودش دکمه را بزند. به زور نزدیکش نبرید و ترسش را مسخره نکنید.

اختلال پردازش حسی یک بیماری جداست؟

متخصصان کودکان آن را تشخیص جدا و مستقلی نمی‌دانند. مشکل حسی چشمگیر معمولاً همراه چیز دیگری مثل اوتیسم، نقص توجه، اضطراب یا مشکل هماهنگی حرکت است؛ برای همین اول پزشک کودک باید او را کامل ببیند.

کاردرمانی حسی برای کودکم لازم است؟

شواهد علمی اثر آن کم و نامطمئن است، هرچند بعضی خانواده‌ها آن را مفید می‌دانند. اگر امتحان می‌کنید، هدف روشن و مدت محدود بگذارید و آن را جانشین درمان اصلی نکنید.

مقالات مرتبط